چای با طعم اسپرسو یادم نمی آید سفر از کجا شروع شد. مثل خواب، که هیچ وقت نمی فهمی چه وقت خوابت برده است، درست به همان ابهام. اما یادم هست که در مسیر، هرچه بیشتر پیش می رفتیم، خنکای هوا ریه هایم را بیشتر پر می کرد. مسیر، پر بود از درختان سبز بلند و درختان پهن برگ که برگشان به رنگ سرخ بود و درختان نارنجی پاییزی هم بودند. جاده وصف ناشدنی زیبا بود، اما دلم می خواست بیش از این ها ببینم، این بود که وقتی نمناکی جاده به صورتم می خورد چشمانم را می بستم و در تاریکی پشت چشمم بال ِ خیال می گشودم و پر می

هفده سالم بود، ینی حدودهای پانزده سال پیش، یا به عبارتی سالهای 82 و 83، باور بفرمایید آن وقتها اینترنت و کلا فضای آنلاین خیلی با چیزی که امروز می‌بینید تفاوت دارد. خصوصا برای من که از همان ابتدا، و البته در کنار وقت گذرانی‌های رایج آن زمان، دنبال چیزی بیشری در اینترنت بودم و اولین گام برای یک همچین چیزی را وبلاگ نویسی یا به شکل امروزی تَرَش در تولید محتوا دیدم. دو ساعت اینترنت، با یک کارت، آن صدای قیییژژژژژژژ اتصال دایال آپ و سرعت یواش برای رسیدن به یک دنیای جدید و پر از پیچیدگی به اسم وبلاگ.